Mostrando entradas con la etiqueta Libros. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Libros. Mostrar todas las entradas

jueves, 17 de enero de 2013

Una vacante imprevista - J. K. Rowling

Portada
Esta é a primeira novel de Rowling depois da exitosa saga de Harry Potter, Desta vez, céntrase nun público adulto e alónxase da fantasía maila maxia que tan famosa a fixeron. Eu de recoñecer que o lin por ser de quen era. Se fose dun autor que non coñecese non creo que lle dese unha oportunidade, o cal sería un gran erro.  Ao principio, é todo un pouco lioso con tanto persoaxe novo de golpe, pero unha vez que te situas, engancha e non podes parar de ler.

  • Sinopsis
A historia desta primeira obra de Rowling para adultos céntrase na historia de Pagford, un pobiño imaxinario do sudeste de Inglaterra onde a súbita morte dun concelleiro desata unha feroz pugna entre as forzas vivas do pobo para facerse co posto do falecido, factor clave para resolverr un antigo litixo territorial.
A minuciosa descrición das virtudes e miserias dos persoaxes conforman un microcosmos tan intenso como revelador dos obstáculos que lastran calqueira proxecto de convivencia, e, ao mesmo tempo, debuxan un divertido e polifacético mostrario da infinita variedad do xénero humano.
Sin que o lector apenas o perciba, Rowling consegue involucralo en temas de profundo calado mentras o conduce sen pausa a un sorprendente desenlace final.
  • A miña opinión.
Para min, é unha historia magnífica, moi ben contada. Erróneamente foi publicitada como unha novela de humor e misterio, e non ten nin unha, nin a outra. É unha historia dura, que nos mostra o peor da sociedade tal cual, sen nengún tipo de maquillaxe: drogas, prostitución, familias rotas que fixen ser todo o contrario para aparentar ser algo que non son... Podése decir que é unha crítica ao sistema, a hipocresía, as ansias de poder, o amiguismo, aderezado con drogas, violencia, pero sen edulcorantes nin esaxeracións. Tamén nos mostra unha crítica á loita de clases: as familias de ben non queren que o barrio das pobres pertenza ao seu pobo, queren que forma parte do do lado.
E coma sempre, hai persoaxes que aborreces, e outros que adoras.O curioso é que o protagonista absoluto sexa un morto, que so está presente nos recordos dos demais persoaxes.
Como curiosidade teño que decir que hubo un momento que temín que Rowling cometese o erro de darlle un final feliz (o cal non quedaría ben tendo en conta o desarrollo da historia). Por suposto equivoquinme. Se é que despois de haber lido a saga de Harry Potter e visto o dura que foi Rowling, so a min se me ocurre pensar nun feliz de "e foron felices e comeron perdices".
Aos que non léstedes a saga potteriana por que non vos atrae o xénero, vos animo a darlle unha oportunidade a esta autora, que demostrou ser moi boa. E aos fans de potter tamén lles recomendo que a lean, que ainda que cambia de xénero radicalmente, a historia está moi ben e conserva a súa forma de escribir.
¡Ata pronto!

domingo, 6 de enero de 2013

Feliz ano novo 2013!!!

Moi boas! Feliz ano novo a todos, ainda que cuns días de retraso. É o que ten estar de vacacións, que unha as aprobeita ao máxima e está na casa para durmir e pouco mais, e así non hai foma de actualizar esto. ¿Empezástedes ben o ano? ¿Qué tal o balance do 2012?
O meu comezo de ano está sendo fantástico: de vacacións, sen facer nada productivo e paseando moito. E sobre o balance do 2012... ¡Foi un dos mellores anos da miña vida! Está cargado de moi bos recordos (Santiago, Revenidas, Albariño, o Ciclo...), e con bos resultados en proxectos personais. Mágoa da crise, senón sería un ano redondo.
O ano pasado por estas fechas, propuxérame un reto: ler 75 libros ao longo do 2012. Non o cumprín non de lonxe... Quedeime nos 34. Entre outro caeron nas miñas mans a saga de Harry Potter, 50 Sombras de Grey, Pretty Little Liars... Un pouco de todo. O que mais me gusto e atrapou foi a saga de Harry Potter. ¡Namoreime dela! É tan máxica que a relerei seguro. Por outa banda, o gran chasco, por decilo de alguna forma, foi Grey. O primeiro gustoume moito, sobre todo porque nunca lera nada dese xénero. O segundo foi pichípichá, e o último un auténtico peñazo. A sorpresa do ano foi Tim Burton. Non sabía que a parte do cine se dedicaba á poesía, así que vin un libro del (La melancólica muerte del Chico Ostra), non puiden evitar facerme con él. ¡Encantoume! E lembroume ao Tim Burton de Edudarno Manstixeiras. Un mundo imaxinario que so pode sair da súa mente. O que xa non me gustou tanto é o curtiño que é. Quedei con ganas de mais. 
Para este 2013 poporeime un novo reto literario, pero esta vez algo mais realista: 50 libros. ¡A ver se este ano o consigo!

¡Tede un moi bo ano 2013! Bicos e apertas para todos.

sábado, 17 de noviembre de 2012

Cincuenta sombras más oscuras

Portada
  • Sinopsis:
 Intimidada polas peculiares prácticas eróticas e os oscuros segredos do atractivo e atormentado empresario Christian Grey, Anastasia Steele decide romper con el e embarcarse nunha nova carreira profesional nunha editorial de Seattle
Pero o desexo por Christian todavía domina cada un dos seus pensamentos, e cuando finalmente el lle propón retomar a sua aventura, Ana non pode resistirse. Reanudan enton a súa tórrida e sensual relación, pero mentras Christian loita contra os seus propios demos do pasado, Ana debe enfrentarse á ira e á envexa das mulleeres que a precederon, e tomar a decisión mais importante da sua vida. 

  • A miña opinión:

E igual que o outro: mal escrito, repititivo nas descripcións  e xestos dos personaxes (Ana debe estar chea de enrugas de tanto enfurruñarse), pero cunha historia que engancha e non che deixa parar de leer. Tanto é a cousa que somentes me durou duas noites. 
Despois de cortar con Grey, Ana o pasa fatal: non come, non durme... E el outro tanto do mesmo. Están namorados. Retoman a relación, ou mais ben debería decir que a comezan, posto que desta vez non hai contrato polo medio. 
Neste libro, vamos coñecendo mais do pasado de Grey, con datos que nos axudan a comprende o seu carácter e persoalidade, e o porqué das súas rarezas. Tamén entran en xogo novos persoaxes, como unha antiga sumisa ou a que iniciou a Grey neste mundo de amos-sumismos. 
Desta vez, a trama gustoume moito mais, ao añadrlle ao sexo e ao amor, intriga e suspense. ¡A ver que tal o seguinte!
Que por certo, enterime pola prensa, que xa houbo un divorcio por culpa desta saga. Parece que ser que unha muller pediu o divorcio porque o seu marido se negaba a probar cousas que ela lera neste libro. ¡Quere un Grey na súa vida! Ver para creer... Aquí vos deixo o enlace á noticia, que é para alucinar en cores.

¡Saúdos!

domingo, 4 de noviembre de 2012

Cincuenta sombras de Grey

Portada 
  • Sinopsis:
Cando a estudiante de Literatura, Anastasia Steele, recibe o encargo de entrevistar ao existoso e xoven empresario Christian Grey, queda impresionada ao atoparse ante un home atractivo, seductor e tamén moi intimidante. A inexperta e inocente Ana tenta esquecerse, pero pronto comprende canto o desexa. Cando a parella por fin inicia unha apaixoada relación, Ana sorpréndese das peculiares prácticas erótics de Grey,  ao tempo que descobre os límites dos seus propios e mais escuros desexos.

 
  • A miña opinión:
A miña opinión rerspecto este libro é un tanto contradictoria. Por un lado me enganchou moito, e non podía para de lelo. Pero outra banda, é malo, está pésima.mente escrito e é repetitivo nas descripcións. Así, por exemplo, Ana está o 80% do libro fruncindo o ceño, e o 20% restante mordéndose o beizo. Parece que non ten mais expresións faciais.
Se nos esquecemos do mal que está redactado, e nos centramos no argumento, sobre este podemos decir que está moi ben, e que engancha. Descubrir as perversións de Grey fan que queiras saber mais, saber que vai facer Ana e como vai rematar todo isto. Me parece curioso e me fixo rir nun par de ocasións, son o Subconsciente e a Deusa de Ana. O malo e que se abusa de eso de tal forma, que ao final resulta cansino. Resumindo, se queredes ler unha historia con sexo e entretida, adiante, pero tede en conta que está moi mal escrita e que en momentos chega a ser mais repetitiva que o allo.
Deixovos o video promocinal, para que vexades un pouco mais o que vos espera.

  • Video promocional :
 

lunes, 4 de junio de 2012

Pretty Little Liars (Pequeñas Mentirosas)

¡Hola! ¿Qué sorpresa, verdad? Seguramente pensabais que había abandando el blog, dejándolo morir en el olvido. Pero no es así. Ultimamente he estado estudiando al 100% para unas oposiciones, y no tenia tiempo ni para dormir. ¡Pero ya soy libre! Lo malo es que soy libre, pero no funcionaria. Aunque aprobé y saqué una nota, no me sirvió para nada al no tener puntos de interinaje. Pero bueno, otra vez. Al menos estoy en listas de sustición, y espero que me llamen prontito, y así para la próxima yo también tendré puntos.
Pero aunque no tenia tiempo para casi nada, para leer aún encontré algún huequillo. Así que hoy toca reseña.
Sinopsis
Alison, Aria, Emily, Hanna y Spencer eran las mejores amigas hasta que Alison, la reina del instituto, desapareció sin dejar rastro. Tres años después, sus vidas vuelven a cruzarse cuando empiezan a recibir misteriosos mensajes firmados por «A». Unos mensajes que cuentan más de lo que a ellas les gustaría, cosas que solo la desaparecida Alison sabía. Pero cuando el cuerpo de la reina del baile aparece, y las amenazas continúan, comienzan las preguntas: ¿Quién es “A”? ¿Cuánto sabe en realidad? Y ¿qué pueden hacer cuatro pequeñas mentirosas para protegerse de la verdad?
Reseña
Como muchos sabreis, hay una serie basada en esta serie de libros. La veo desde hace tiempo, y al enterarme de la existencia de los libros pues me puse con ellos. Y es exactamente lo mismo. Cambian cuatro detalles tontos como la apariencia de los personajes, pero la trama es igualita. Y por ello me llevé un chasco. Acostumbrada como estoy a que destrocen casi todo lo que lleva  imagen real, me esperaba que esta fuese lo mismo, y que los libros me atrapasen y enamorasen. Pero al ser exactamente lo mismo, leo casi por leer. Por que ya sé que va a pasar en cada momento, y no me llevo ninguna sorpresa. Aunque también he de decir que por ahora sólo me lei 2. Igual más adelante me sorprenden, aunque lo dudo bastante. 
Así que si os preguntais si los recomiendo... Si no visteis la serie, sí. Pues la trama está bastante bien, aunque a veces es demasiado juvenil, todo lo referente a la identidad de A, está muy bien. Y si visteis la serie, pues no os molesteis.
Listado
Pretty Little Liars #1 Mobi Epub
Pretty Little Liars #2 - Flawless Mobi Epub
Pretty Little Liars #3 - Perfect Mobi Epub
Pretty Little Liars #4 - Unbelievable Mobi Epub
Pretty Little Liars #5 - Wicked Mobi Epub
Pretty Little Liars #6 - Killer Mobi Epub
Pretty Little Liars #7 - Heartless Mobi Epub
Pretty Little Liars #8 - Wanted Mobi Epub
Pretty Little Liars #9 - Twisted Mobi Epub
Pretty Little Liars #10 - Ruthless Mobi Epub
Pretty Little Liars #11 - Stunning Mobi Epub
Pretty Little Liars #12 - Burned Mobi Epub

P.D. El desafio literario no lo llevo demasiad bien. Por ahora solo lei 13 libros, y estamos en junio. Mal lo veo para llegar a los 75.

viernes, 24 de febrero de 2012

¡Felicidades Rosalía!

Hoy, 24 de febrero, es el 175 aniverario del nacimiento de Rosalía de Castro. Por ello, en toda Galicia, su tierra natal, habrá actos en su honor. Por ejemplo, en el Panteón dos Galegos Ilustres, a las 18:00, la Asociación de Escritores en Lingua Galega, celebrará un acto cuyo eje central serán la lectura y cantos de poemas de la autora. Otro acto, también en Santiago de Compostela, será en el Hostal dos Reis Católicos, en este caso organizado por la Fundación Rosalía de Castro. Pero no sólo en Santiago habrá actos y homenajes, sino también en Vigo, Ferrol, Pontevedra...
Y aparte de actos, también se quiere instaurar una nueva tradición. Desde la Asociación de Escritores na Lingua Galega nos instan a regalar un libro y una flor a lo lardo del día de hoy.  A mi me parece una idea genial, ya que siempre me gustó mucho el Sant Jordi catalán.
Pero, ¿quién era Rosalía? Rosalía de Castro es una figura indispensable en la literatura del siglo XIX. Los estudios sobre literatura femenina de épocas pasadas la incluyen entre las grandes escritoras en las que destacaremos a Concepción Arenal, Carolina Coronado, Gertrudis Gómez de Avellaneda y Emilia Pardo Bazán.

Biografía

Nació Rosalía de Castro en Santiago de Compostela el 4 de febrero de 1837. En su partida de nacimiento figura como «hija de padres incógnitos», puntualizándose, sin embargo, que «va sin número por no haber pasado a la Inclusa».
Durante mucho tiempo la irregularidad de su nacimiento originó cierto desconcierto en la crítica, quizá porque se juzgaba impertinente o poco respetuoso con tal excelsa figura de las letras gallegas indagar en lo que parecían «trapos sucios» de la familia. Afortunadamente esos tiempos han pasado y hoy existen estudios rigurosos que permiten conocer perfectamente los antecedentes familiares de Rosalía.
Su madre, doña María Teresa de la Cruz de Castro y Abadía, de familia hidalga venida a menos , nació el 24 de noviembre de 1804. Doña Teresa tenía treinta y dos años y tres meses cuando nació Rosalía. Su padre, don José Martínez Viojo, nacido el 7 de febrero de 1798 acababa de cumplir treinta y nueve, y era sacerdote; no pudo, por tanto, reconocer, ni legitimar a su hija, aunque sí parece que se interesó por ella y encargó de su cuidado a sus hermanas.
Fueron las tías paternas de Rosalía, doña Teresa y doña María Josefa, quienes se hicieron cargo de la chiquilla en los primeros tiempos, llevándola a vivir con ellas, primero en Ortoño en la casa familiar llamada «Casa do Castro», y después en Padrón.
Un detalle que queda sin aclarar es la personalidad de la madrina de Rosalía, la mujer que la llevó a bautizar y que, según la partida de nacimiento, se llamaba Francisca Martínez y era «natural de San Juan del Campo». Según los datos de Caamaño Bournacell, no era hermana del padre (pese a la similitud de su primer apellido, por otra parte muy corriente) ¿Podría ser alguien enviado por doña Teresa de Castro? No se sabe.
Parece, a la luz de los hechos conocidos, que la madre no se atrevió a afrontar sola el nacimiento de su hija en los primeros momentos , ya que en la partida de bautismo Rosalía parece como hija de «padres incógnitos». Es una actitud disculpable y explicable por la presión social e incluso por la vergüenza que debió de producir aquel nacimiento «sacrílego» en la familia materna.
Aunque no sabemos con exactitud en qué momento doña Teresa se hizo cargo de su hija, se van encontrando testimonios que indican que lo hizo cuando Rosalía era aun una niña. En un registo del Ayuntamiento de Padrón del 17 de septiembre de 1842, dado a conocer por Manuel Pérez Grueiro (Véase Andrés Pociña / Aurora López, Rosalía de Castro Estudios sobre su vida y su obra, p. 24 ), consta que reside en aquella localidad doña Teresa de Castro, con su hija Rosalía y una criada llamada María Martínez. En ese registro se dice que el estado civil de doña Teresa es el de soltera y que tiene treinta seis años (dato erróneo, ya que, partiendo de la fecha de nacimiento del Libro de Bautizados de Iria Flavia, había nacido el 24 de noviembre de 1804; estaba, pues, a punto de cumplir treinta y ocho años ) Rosalía tiene en ese momento cinco años y siete meses. ¿Fue entonces cuando su madre se la llevó a vivir con ella ? Mientras no aparezcan otros documentos, se puede considerar que probablemente esa es la fecha en la que madre e hija comenzaron a vivir juntas.
Un capítulo interesante desde el punto de vista psicológico lo constituyen las relaciones de Rosalía con su madre. No sabemos si doña Teresa vio con frecuencia a su hija mientras ésta vivió con la familia paterna; quizá sí. Y el hecho de vivir con ella desde los cinco años explica el profundo cariño que llegó a inspirar a su hija. Rosalía se casa en el año 1858, interrumpiéndose la convivencia entre las dos mujeres. Doña Teresa muere repentinamente cuatro años más tarde, en 1862. Rosalía escribe entonces un tomito de poesías, A mi madre, donde da muestras de un gran dolor y sobre todo de un sentimiento de soledad que ya no la abandonará nunca. Nada pudo llenar el hueco que había dejado la madre en su vida.
Rosalía debió de sentir por su madre, además de cariño, compasión y agradecimiento. Como tantas protagonistas de sus poemas, su madre era la pobre mujer enamorada y engañada por el varón. Pero era también la mujer que, finalmente, se enfrentó a la sociedad para reconocer el fruto de su desliz y reparar asi su falta. En su primera novela La hija del mar, Rosalía brinda un homenaje al valor de su madre cuando , refiriéndose a una niña expósita dice : «Hija de un momento de perdición , su madre no tuvo siquiera para santificar su yerro aquel amor con que una madre desdichada hace respetar su desgracia ante todas las miradas , desde las más púdicas hasta las más hipócritas».
No sabemos hasta qué punto estos acontecimientos de los primeros años de su vida y su nacimiento irregular influyeron en el carácter y en la obra de Rosalía.La crítica ha tendido a destacar la importancia de aquellos hechos. Rof Carballo señaló la coincidencia de ciertos rasgos de su mundo poético con la ausencia de una «imago» paterna en la formación de su personalidad.
José Luis Varela interpreta el símbolo de la negra sombra poniéndolo en estrecha relación con la «oscuridad» de sus orígenes.
Xesús Alonso Montero destaca la presión social que sufrieron la niña y la madre y cómo ese ambiente condicionó la personalidad adulta de Rosalía.
En cuanto a mí, no me cabe duda de que algunos caracteres de su visión del mundo -por ejemplo, la vinculación de amor, remordimiento, pecado- están íntimamente relacionados con su historia familiar.
Aunque la sociedad gallega tenga frente a los hijos naturales una actitud más abierta y comprensiva que otras sociedades, el hecho de ser «hija de cura» debió de inclinar la balanza negativamente del lado de las reticencias. No parece extraño que en una niña sensible e inteliegente la falta de padre y su condición de fruto de amores prohibidos influyeran en su carácter y en su concepción de la vida.
¿Qué clase de instrucción recibió Rosalía? Parece que fue escasa. No sabemos si cursó estudios, aunque los biógrafos se inclinan a pensar que no, excepto algo de Dibujo y Música en las aulas de la Sociedad Económica de Amigos del País. Un índice de su escasa escolaridad son las abundantes faltas de ortografía de los autógrafos que conservamos de ella.
Un capítulo importantísimo en su vida son sus relaciones con Manuel Murguía con quien contrae matrimonio el 10 de octubre de 1858. Las opiniones de la crítica sobre la vida en común de la pareja son tan contradictorias que pueden sumir al lector en la perplejidad.
Xesús Alonso Montero afirma «siempre he creído que la decisión de casarse con este hombre es un acto propio de quien, abrumado por las circunstancias, se ve en la necesidad de aceptar la menor oportunidad».
Por el contrario, leemos en Bouza Brey: «Daman do seu home, pois, entróu Rosalía na groria, xa que foi o primeiro ademirador das suas escelsas coalidás poéticas, con sacrificio escomasí das propias, como ben señala o escritor don Xoán Naya; e nunca xamáis lle pagará Galicia a don Manuel Murguía o desvelo que puxo en dar a conocer as vibracións de aquel esquisito esprito. O nome de Murguía ten de figurar ó frente de toda obra de Rosalía polo amoroso coido que puxo no seu brilo frente á recatada actitude da súa esposa, apartada sempre dos cenáculos onde se forxan, con razón ou sin ela, as sonas literarias».
Si en su vida íntima fueron felices o desgraciados, si hubo por parte de Murguía infidelidad, ya sólo lo sabrán ellos y algunos que no han querido decirlo. A nosotros nos toca únicamente exponer los hechos que conocemos y darles nuestra propia interpretación.
Un hecho que me parece altamente significativo y que ya comenté en otro lugar es la destrucción de las cartas de Rosalía que realizó su esposo, al final de su vida. El propio Murguía nos cuenta este episodio :
«Como ya se acercan los días de la muerte, he empezado por leer y romper las cartas de aquella que tanto amé en este mundo. Fui leyéndolas y renovándose en mi corazón alegrías, tristezas, esperanzas, desengaños, pero tan llenas de uno que en realidad, al hacerlas pedazos, como cosas inútiles y que a nadie importan, sentí renovarse las alegrías y dolores de otros tiempos.
Verdaderamente la vejez es un misterio, una cosa sin nombre, cuando he podido leer aquellas cartas que me hablaban de mis días pasados, sin que ni mi corazón ni mis ojos sangraran. ¿Para qué?, para que me decían. Si hemos de vernos pronto, ya hablaremos en el más alla».
Si es cierto que, gracias a su esposo, Rosalía se lanzó a la vida literaria y eso le hemos de agradecer, también lo es que nos privó, con la destrucción de las cartas, de un elemento importante para conocer su carácter y su obra. ¿Cuántos misterios de su poesía, cuántas alusiones que nos desconciertan por ignorar su verdadero significado, no se hubieran aclarado conociendo sus cartas? Murguía era consciente de la importancia de ellas, aunque insista repetidamente en que sólo interesan a ellos dos:
«Pero si las leí sin que mi alma se anonadase en su pena, no fue sin que el corazón que había escrito las líneas que acababa de leer, se me presentase tal como fue, tal cual nadie es capaz de presumir».
Es, pues, la imagen de Rosalía «tal como fue, tal cual nadie es capaz de presumir» lo que Murguía destruyó para la posteridad. Cabe preguntarse por qué. Quizá porque la imagen de su vida matrimonial no era tan perfecta o ejemplar como él hubiera, a posteriori, deseado.
En las escasas cartas o fragmentos conservados, encontramos reproches unidos a confesiones de cariño, exigencias o disculpas por esas exigencias, que pueden parecer excesivas. Veamos algún ejemplo:
«Mi querido Manolo: No debía escribirte hoy, pues tú me dices lo haga yo todos los días, escaseas las tuyas cuanto puedes, pues casualmente los dos días peores que he tenido, hasta me aconteció la fatalidad de no recibir carta tuya. Ya me vas acostumbrando, y como todo depende de la costumbre, ya no hace tanto efecto; sin embargo, estos días en que me encuentro enferma, como estoy más susceptible, lo siento más. Te perdono, sin embargo, aunque sé que no tendrías otro motivo para no escribirme que el de algún paseíto con Indalecio, u otra cosa parecida».
Veamos otro fragmento:
«Estando lejos de ti vuelvo a recobrar fácilmente la aspereza de mi carácter que tú templas admirablemente, y eso que, a veces, me haces rabiar, como sucede cuando te da por estar fuera de casa desde que amanece hasta que te vas a la cama, lo mismo que si en tu casa te mortificasen con cilicios».
La impresión que sacamos de los escasos restos conservados es que Rosalía encontró en Murguía uno de los pocos apoyos de que difrutó en su vida, que le consideraba como «la persona a quien más se quiere en el mundo», que muchas veces no se sentía correspondida en la misma medida, y que, entonces, o rabiaba o hacía «reflexiones harto filosóficas respecto a la realidad de los maridos y la inestabilidad de los sentimientos humanos».
Un punto de la biografía de Rosalía en el que hubo bastante confusión se refiere al número de sus hijos e, incluso, a su sexo. Tras los trabajos de Caamaño Bournacell -ya citado- y de Bouza Brey, la cuestión ha quedado aclarada. Tuvo los hijos siguientes:
  • Alejandra, nacida en mayo de 1859 en Santiago de Compostela, casi a los siete meses exactos del matrimonio de sus padres. Murió en 1937.
  • Aura, nacida en diciembre de 1868 (obsérvese el largo intervalo sin descendencia). Murió en 1942.
  • Gala y Ovidio, gemelos, nacidos en julio de 1871. La primera murió en 1964; Ovidio, en 1900
  • Amara, nacida en julio de 1873. Murió en 1921.
  • Adriano Honorato Alejandro, nacido en marzo de 1875, murió en noviembre de 1876 a consecuencia de una caída.
  • Valentina, nacida muerta en febrero de 1877.
Murió Rosalía el 15 de julio de 1885. Recordemos sus últimos momentos a través del relato de González Besada:
«... recibió con fervor los Santos Sacramentos, recitando en voz baja sus predilectas oraciones. Encargó a sus hijos quemasen los trabajos literarios que, reunidos y ordenados por ella misma, dejada sin publicar, dispuso se la enterrara en el cementerio de Adina, y pidiendo un ramo de pensamientos, la flor de su predilección, no bien se lo acercó a los labios sufrió un ahogo que fue el comienzo de su agonía. Delirante, y nublada la vista, dijo a su hija Alejandra: 'Abre esa ventana, que quiero ver el mar', y cerrando sus ojos para siempre, expiró»...
Desde Padrón, en donde murió Rosalía, no puede verse el mar. Impresionan esas últimas palabras de una persona para quien el mar fue una perenne tentación de suicidio. Recordemos sus versos:
Co seu xordo e costante mormorio
atráime o oleaxen dese mar bravío,
cal atrái das serenas o cantar.
«Neste meu leito misterioso e frio
-dime-, ven brandamente a descansar».
El namorado está de min... ¡o deño!
i eu namorada del.
Pois saldremos co empeño,
que si el me chama sin parar, eu teño
unhas ansias mortáis de apousar nel.
Rosalía penetraba, por fin, en ese mar-muerte donde teanto había anhelado reposar.
 Fuente: http://bib.cervantesvirtual.com (Marina Mayoral)

martes, 21 de febrero de 2012

A tres metros sobre el cielo - Federico Moccia

El libro ”A tres metros sobre el cielo”, de Federico Moccia, cuenta la historia de amor de dos jóvenes muy diferentes, Babi y Step. Ella es la estudiante modélica y la hija perfecta, mientras que Step es un chico violento y problemático.
El enamoramiento causa multitud de problemas y situaciones difíciles que deben superar si quieren seguir con la relación. Una relación que podría asemejarse a la de Romeo y Julieta pero en el mundo actual, encuadrada en Roma, una ciudad que parece diseñada para el amor.
Esta es la primera novela de Federico Moccia, una novela romántica que se ha convertido en uno de los libros más vendidos en la actualidad pese a estar editada por primera vez en 1992.
¿Qué decir de este libro? Si es que no sé ni por dónde empezar... Lo lei por que las amigas de unas conocidas no paraban de hablar de Moccia. Que si Moccia po aquí, que si Moccia por allá... Y me pudo la curiosidad. Y a cuadro me quedé. La historia tampoco está tan mal, pero los personajes... Una niña pija que se enamora de un malote que no para de meterse en peleas. Un amor de niño, vamos. La historia está fatal escrita. Y el final es como si el autor cogiera frases sueltas, las metiese en un batidora y lo que salió, salió. En un página están enamoradísimos y en la siguiente cortaron y no se sabe ni por qué. Y tampoco se trata de una historia de amor bonita. Bonitas son otras que he leido, como por ejemplo Posdata: Te amo. Esto es superficial y de ninis.  Vamos, un horror. No me extraña que ni dios le quisiera publicar el libro. Y la traducción también deja muchísimo que desear.
La cosa esta tiene segunda parte, que dudo muchísimo que me lea. Visto lo que me gustó esta, y la cantidad de lectura que tengo pendiente, creo que por mi parte Moccia va a caer en el olvido.

miércoles, 8 de febrero de 2012

Libros para Kindle

¡Hola! Ains, que abandonadito tengo esto. Tanto estudir para las opos casi no me deja tiempo para nada, y el poco que tengo  libre me gusta usarlo para leer o mirar alguna peliculita, que me relaja mucho y depues duermo como un bebé. Hoy he decidido traeros los .mobi que tengo para mi Kindle. Al igual que yo no tengo dinero para comprarme todos los libros que quiero (no lo tiene ni la biblioteca de aquí...), supongo que muchos de vosotros tampoco. Y buscar libros por la red es toda una odisea. O no encuentras el que quieres, o lo encuentras en un formato que no le va bien al kindle y hay que convertirlo... Por eso he decidido ir subiendo aquí los que he conseguido y ya me he leido, por lo que me aseguro que estáb bien convertidos. Según vaya teniendo más iré editando y actualizando. 

Cecelia Ahern - Posdata: Te amo

Federico Moccia - A tres metros sobre el cielo



Saludos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ

miércoles, 18 de enero de 2012

Desafío 75 libros

Hoy he descubierto que, en algunos blogs, hacen desafíos y retos literarios para este año. Lo descubrí en el blog Ideas Inconexas. Allí habla de varios desafíos para el 2012: leer 75 libros, leer al menos 10 sagas familiares, 10 libros del género de terror, un libro que empiece por cada letra del abecedario... ¡Hay tantos como te puedas imaginar!
Me gustó la idea y voy a intentar leer 75 libros este año. Del blog de Tatty, El universo de los libros, he sacado un contador monísimo y que me parece muy úitil para ir viendo cómo avanzo en el reto. Aquí iré actualizando la lista de libros leidos.
Chely robándome el Kindle
¿Os animais? Jeje


LISTA DE LIBROS LEÍDOS EN 2012

1. Harry Potter y la Orden del Fénix - J. K. Rowling
2. Posdata: Te amo - Cecelia Ahern
3. Harry Potter y el Misterio del Príncipe - J. K. Rowling
4. Harry Potter y las Reliquias de la Muerte - J. K. Rowling
5. A tres metros sobre el cielo - Federico Moccia
6. Sé lo que estás pensando - John Verdon
7. El temor de un hombre sabio -  Patrick Rothfuss
8. No abras los ojos - John Verdon
09. El color de la magia - Terry Pratchett
10. El Ocho - Katherine Neville
11. Tengo ganas de ti - Federico Moccia
12. Pretty Little Liars #1 - Sara Shepard
13. Pretty Little Liars #2 - Sara Shepard 
14. Pretty Little Liars #3 - Sara Shepard 
15. Pretty Little Liars #4 - Sara Shepard 
16. Pretty Little Liars #5 - Sara Shepard 
17. Pretty Little Liars #6 - Sara Shepard     
18. Pretty Little Liars #7 - Sara Shepard
19. La ladrona de libros - Markus Zusak
20. Te dejo es jódete al revés - Puri Señorita
21. Psiquiatras, psicólogos y otros enfermos - Rodrigo Muñoz
22. Invisible - Melissa Kantor
23. La habitación de la Torre - Edward Frederic Benson
24. Pretty Little Liars #8 - Sara Shepard
25. Pretty Little Liars #9 - Sara Shepard
26. Pretty Little Liars #10 - Sara Shepard 
27. El Ángel perdido - Javier Sierra
28. Cincuenta sombras de Grey - E. L. James
29. Cincuenta sombras más oscuras - E.L. James.
30. Cincuenta sombras liberadas - E.L. James.
31. La melancólica muerte de Chico Ostra - Tim Burton
32. Para leer al anochecer - Charles Dickens 
Saludos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 

lunes, 16 de enero de 2012

Posdata: te quiero - Cecelia Ahern

Portada
Hay personas que esperan toda la vida para encontrar a su alma gemela, pero ése no es el caso de Holly y Gerry. Se conocían desde el instituto, y sentían como si siempre hubiesen estado juntos. Holly pensaba que no podría vivir sin Gerry. Pero tres meses después de su muerte, recibe un misterioso paquete. Él le ha dejado una serie de cartas en las que con ternura, sabiduría y humor, la anima a seguir adelante.


Este libro cayó en mis manos casi por cualidad. En un foro que frecuento, Ábrete Libro, hacen lecturas conjuntas. Este mes decidí participar en alguna, y me animé a esta. Así que unas cuantas empezamos a leer el libro el mismo día e íbamos comentado en el hilo correspondiente. Fue una experiencia que me gustó mucho. ¿Cuantas veces habré estado leyendo algo, pasar algo que necesito comentar y no tener con quien? Pues esta vez, gracias al foro, no me pasó. 
Pero vamos al lío. La historia me encantó y me atrapó desde el primer momento. Por primera vez en mi vida, lloré con libro. Me metí en la piel de Holly hasta tal punto, que sólo de pensar en qué sentiría yo al vivir esas situaciones (la muerte de mi pareja, que mis "amigos" desaparezcan, que mis amigos de verdad sigan con sus vidas y yo quedarme anclada en el pasado...), se me llenaban los ojos de lágrimas. Pero también me reí mucho. ¡En menudos berenjenales se meten ella y sus amigas! Sobre todo cuando en el cumpleaños de Holly... ¡Están loquísimas! Y por supuesto también me enfadé cuando Holly lo hacía. Con su hermano Richard, que tenía el tacto y la sensibilidad en el culamen, aunque luego resultar no ser tan malo como me parecía. O cuando sus amigos decidieron criticarla y juzgarla, esos amigos que desaparecieron del mapa cuando Gerry murió. 
Si aún no lo leisteis, y os apetece leer algo que os toque vuestros corazoncitos, no sé a qué esperáis. 
También existe una película basada en este libro. Y como siempre, se dedica a coger una historia preciosa y destrozarla. ¡Qué manía! No sé como la autora les dio permiso para hacer ese destrozo. Vale que si ves la peli sin haber leído el libro, pues no está tan mal. Pero si lo has leído... Menuda manera de cambiar cosas. Demasiadas. Tantas que al final sólo se parecen en que una chica joven queda viuda. Menudo chasco. Yo que quería ver la misma, o por lo menos una historia muy similar... :(

Datos del libro
Título: Posdata: Te quiero
Autor: Cecelia Ahern
Páginas: 448
ISBN-10:   8498723299
ISBN-13:   9788498723298
Editorial:  Zeta Bolsillo
Fecha de publicación: 01-10-2009
Ficha Anobii: Aquí
Cómpralo:  Amazon

Saludos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 

miércoles, 11 de enero de 2012

¡Felicidades Tintin!

Ayer, 10 de enero, se cumplían 83 años del nacimiento de Tintín. Sus libros se han traducido a 55 idiomas y han vendido más de 250 millones de ejemplares. ¿Quien se lo iba a decir a Hergé, su creador? Pero no sólo eso: la univerdidad de Yale lo incluye en sus cursos de literatura. Parece ser que inspiró el personja de Indina Jones (que me encanta). Y lo que más me sorprende: cada tres minutos alguien compra uno de sus cómics en alguna ciudad del mundo. Para que luego diga que sólo se piratea.
Las aventuras de Tintín (Les Aventures de Tintin et Milou), consta de 24 cómics publicados entre 1930 y 1976. Tintín, un intrépido reportero de aspecto juvenil y edad desconocida, viaja por todo el mundo junto a su perro Milú. Pero un mundo a veces real, y otras imaginario, creado por Hergé. Pero Tintín y Milú no están solos en sus aventuras, los acompñan personajes secundarios como capitán Haddock, el profesor Tornasol o los detectives Hernández y Fernández.
Para ser sincera, hace años que lo leí, en mi infancia, y no me acuerdo mucho de las historias. Pero le tengo mucho cariño. Creo que este es un buen momento para releerlos, ya que los tengo en la estantería cogiendo polvo. Y no hace mucho Spielberg hizo una película sobre Tintín, la cual quise ir a ver al cine. Pero por falta de tiempo lo fui dejando, y para cuando conseguí hacer un hueco, ya no estaba en cartelera. Así que me la veré en casita, aunque no será lo mismo. Os dejo el trailer para que veais que buena pinta tiene.
 Saludos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ

miércoles, 21 de diciembre de 2011

El libro de las almas - Glenn Cooper

Portada 
¡Qué ganiñas lle tiña a este libro! E o que me custou conseguilo. Como é unha segunda parte, e a primeira a sacara da biblioteca, esperaba conseguila alí. Pero despois dun par de meses da súa publicación, seguían sen telo. Así que lle preguntei ao bibliotecario: ¡e non sabia da súa existencia! Tamén me dixo que se chegaban os cartos que o mercarían, pero despois de esperar e esperar, acabei mercándoo eu. Eso si, en versión dixital para ler no Kindle, que sae mais barato, e hai crise.
"El libro de las almas" é a segunda parte de "La biblioteca de los muertos", asi que se non a lestedes, parade aquí que seguramente vos fastidiarei o final. Nesa primeira parte, Will Piper, un axente do FBI, empeza a investigar uns asesinatos en serie, para acabar metido de cheo en algo que o supera. O Goberno oculta unha biblioteca chea de libros con datas de nacementos e mortes. Libros premonitorios, escritos fai centos de anos. 
Nesta segunda parte, Will está xubilado e firou unha clausula de confidencialidade respecto a esa biblioteca. Pero o acaban convencendo para investigar sobre ela, o seu orixe,  e o mais importante: ¿por qué a partir de certa data, non hai mais entradas? ¿Deixaron de escribilas por algún motivo en concreto? ¿Ou algo alleo lles impediu continuar, como por exemplo unha guerra ou epidemia?
"El libro de las almas" non é ningunha obra maestra, nin ten unha trama complexa e elaborada. Ao contrario. Trátase dun libro rápido de ler, a min duroume dous dias. E a trama é moi sinxela. Por momentos votei en falta enigmas con certa dificultade para resolvelos, ou que a propia trama me sorprendese. Así como a primeira parte ten un final que me deixou boquiaberta e con cara de sorpresa, este pareceume predecible e pouco orixinal.  Pero ainda así, está ben. Cumple a súa labor de entreter e facer pasar un bo rato. Se léstesdes a primeira parte, non deixedes de lelo, porque aclara moitas cousas sobre a biblioteca e os monxes. 

Datos do libro
Título: El libro de las almas
Autor: Glenn Cooper
Páxinas: 398
ISBN-10:  8425346088
ISBN-13:  9788425346088
Editorial: Grijalbo
Data de publicación: 25-08-2010
Ficha Anobii: Aquí

Trailer

Saúdos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 

domingo, 11 de diciembre de 2011

El Pasaje - Justin Cronin

Portada 
Este libro me lo regalaron por mi cumpleaños, y me dijeron que estaba muy bien y que me iba a encantar. Las criticas eran muy buenas, e incluso Stephen King, uno de mis autores favoritos, decia maravillas sobre este libro. Así que empecé a leerlo con muchísimas ganas y entusiasmo, esperando encontrarme una historia que me engachase. Pero no fué así. El principio fué raro, luego empezó a gustarme, para terminar aburriendome un montón. A punto de abandonarlo, seguí leyendo y hacia el final me volvió a gustar, para llevarme una gran decepción con el final. Esta es la primera parte de una trilogía, y dudo mucho que me lea los siguientes.

Sinopsis
En lo más profundo de la jungla, un científico, al frente de una expedición, descubre una sustancia milagrosa que tal vez permita acabar con la mayoría de las enfermedades. Al menos, eso es lo que él se cree. Se equivoca. Ningún ser humano sale vivo de la expedición. Los que sobreviven ya no son seres humanos.
En unas instalaciones ultrasecretas del gobierno norteamericano un fallo de seguridad permite que escapen unos monstruosos seres que habían sido objeto de un experimento militar escalofriante. En un periodo de tiempo increíblemente corto, desatan el caos y la destrucción a su paso.
No muy lejos de allí, Amy, una niña huérfana de apenas seis años de edad, inicia un viaje lleno de peligros. Amy es una niña muy especial: eso lo saben los virales sedientos de sangre que la persiguen, y también lo saben los que han ordenado al agente del FBI Brad Wolgast que la localice a toda costa.
Pero Wolgast decide proteger a Amy. Intuye que en ella está la clave para detener el horror que se ha apoderado del planeta. Mientras la Tierra se acerca a su propio fin, Amy y Wolgast inician su peculiar odisea, a través de un mundo transformado por los sueños más oscuros del hombre, hasta ese momento en que ella pueda poner fin a lo que nunca debió haber ocurrido.

Datos del libro
Título: El Pasaje
Autor: Justin Cronin
Páginas: 1085
ISBN-10:  8489367876
ISBN-13:  9788489367876
Editorial: Ediciones Urano
Fecha de publicación: 01-10-2010
Ficha Anobii: Aquí

Saludos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 

lunes, 7 de noviembre de 2011

La hora de las brujas - Anne Rice

Estos días he sido "secuestrada" por este libro: La hora de las brujas, de Anne Rice. Se trata de la primera parte de la saga Las brujas de Mayfair, que continúa con La voz del diablo y Taltos.
En ella se nos narra la historia de la familia Mayfair, una antigua familia de brujas. Todo empezó en el siglo XVII, cuando la primera bruja Mayfair fue quemada en la hoguera. Ese poder, se hereda, y en cada generación hay una elegida. La actual heredera, Rowan Mayfair, reside en California, y no tiene ni idea de quien es ni de la historia de su familia.

Mi opinión, con muchos spoilers.
Cada bruja, no es que tenga exactamente poderes, sino que domina a un espírito, llamado Impulsor. Este se deja ver con la forma de un hombre elegante y atractivo, y obedece las órdenes de la bruja. Pero parece ser que a veces actúa por su cuenta, y eso da miedo.
Esta historia me llevó a pensar qué haría yo tuvies a mis órdenes un "impulsor". La verdad es que no lo tengo claro. Por una lado me daría miedo, pero otro... Me sentíria tentada a ordenarle que me consiguiese todo lo que deseo o necesito en cada momento. Ordenes que igual se volverían en mi contra.
Pero dejando de un lado mis paranoias, volvamos a la historia del libro. Desde el principio me enganchó. Por un lado está lo que le ocurre a Rowan y cómo decide saber cosas de su familia. Por otro tenemos a Michael, que tras ahogarse y volver a la vida, cree que tiene una misión, que casualmente termina ligando su destino al de Rowan. Y por otro lado tenemos un informe sobre todas las brujas Mayfair que han existido hasta el momento. Yo no fui capaz de parar de leer. Quería saberlo todo sobre el Impulsor, sobre las brujas, sobre lo que había pasado y lo que pasaría, y quería saberlo ya. Y según avanzaba la historia y dejaban entrever cosas que ni sospechaba, tenía aún más ganas de saberlo todo.
Ahora me toca ir a la biblioteca y conseguir La voz del diablo, para saber cómo sigue esta historia.

Datos del libro.
Título: La hora de las brujas (Las Brujas de Mayfair)
Autor: Anne Rice
Páginas: 1261
ISBN-10:  8466300279
ISBN-13:  9788466300278
Editorial: Punto de Lectura
Fecha de publicación: 01-07-2000
Ficha Anobii: aquí

Saludos!!! Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ



lunes, 21 de febrero de 2011

Encierro voluntario

Estos días he empezado un libro nuevo: Angelology, de Danielle Trussoni. Entre los personajes principales hay una monja, Evangeline. Y es todo lo contratio a lo que nos esperamos: es joven, guapa, alegre... Con solo 23 años, ya lleva la mayor parte de su vida en un convento. Y en él, descubre una carta que la hace indagar, hasta descubrir la existencia de los nefilim, seres que descienden de la unión de ángeles y humanos.
Este personaje me dió que pensar. ¿Cómo puede alguien hoy en día elegir ser monja? Celibato, pobreza, castidad, clausura, son términos que van asociados a esa vida. No me imago viviendo encerrada por decisión propia.Encerradas en un convento, dedicándose en cuerpo y alma a un dios que dudo mucho que exista, y sabiendo que nunca tendrán un hijo, que jamás crearán su propia familia. Pero no sólo eso, sino que han renegado a placeres comunes como tomar un café con un amiga, ir a la playa, ir al cine... Cosas de lo más normal en nuesras vidas, y que en cambio para ellas están prohibidas. Aquellas que no son monjas de clausura, tienen más libertades, pero siguen siendo pocas para mi. Yo sería incapaz de llevar esa vida. Y eso sin tener en cuenta mi carencia absoluta de fe. ¿Realmente alguien puede tener una fe tan grande como para entregar su vida a su dios? Se me hace tan inimaginable...